را نمىفروشند بنابراين كسى كه شأنش مثلا يك خانه چهار اطاقى است يا داشتن دو لباس فاخر مىباشد اگر دو خانه يا يك خانه شش اطاقى و يا چهار لباس داشته باشد مقدار زائد بر شأنش را فروخته و صرف قروض و ديونش مىكنند . و در خدمتكار نيز شرط است كه از حيث شرافت يا احتياج به جهت عجز مطابق شأن مديون باشد چنانچه در مركب سوارى او نيز اين امر معتبر و رعايتش لازم است . سپس مىفرماين : در صورتى كه مديون به خانه و خدمتكار و لباس زينتى متعددى محتاج باشد همچونن فرضى كه از هركدام يكى داشته باشد مورد استثناء بوده و آنها را جهت اداء ديونش نمىفروشند . بلى اگر از حيث كم و كيف در يكى از آنها زياده‌روى نموده و بيش از شأنش داشته باشد واجب است آنها را به مقدار مورد نيازش تبديل كرده يا مقدار زيادى را فروخته و به قدر در خور شأنش اكتفاء بنمايند . قوله : و يعتبر فى الاول و الاخير : مقصود از [ اول ] دار و از [ اخير ] ثيات تجمل مىباشد . قوله : ما يليق بحاله : يعنى به حال مديون . قوله : كمّا و كيفا : مقصود از [ كم ] صورت وحدت و تعدّد است و از كيف وضعيّت و چگونگى اين سه مىباشد مثلا خانه در قسمت مرغوب شهر بوده يا داراى مرافق و اطاقهاى مطلوب باشد و خادم جوان و صاحب هنر و صنعت باشد .